Review of the concert at Lucky, October 29th

Saybia knows how to touch the audience at Lucky
A performance masterpiece by a grownup Saybia

Lucky Rijssen: At the weekend not only a way to enjoy several bands, but also a place to dance with a breezer in the hand. Lucky is known by its beautiful popstage, people from Overijssel who are going out a lot, are also dancing there until the early hours in the morning. This time the venue is a place for consciousness, meditation, a place for whose who knows pretty awareness, but most of all a place to dream away with a band called Saybia.

On stage the instruments are ready. A strange piano, which looks like an old writing deskif you look closer. It includes diverse keyboards and synthesizers. At the back of the stage, there is a green glittering drum kit, with two microphones. The roadie of the band is mumbling some Danish words through the mic, plays some sounds on the several guitars, and then the long waiting will be rewarded. Saybia enters the stage, going to their places on stage after a loud cheering. Just after the first notes of the first song, the looks of all the crowds’ faces are clearly softening. Some couples are standing closely to each other and everybody are moving with the music.

It’s seems that Saybia knows how to get all the people in a trance within some seconds with their songs. Nobody is looking around, but helds their head up high in pure adoration. It’s just the fact that the bandmembers of Saybia doesn’t have the most normal appearances, yet the idolation is obvious within the crowd. The looks of musicians, how important they always are at programs like Idols or the X-Factor, is reduced here to an overflowing demand or minor detail. The music that these musicians are producing out of their instruments, make these ordinary things in life every day. The emotion that is floating through the venue is like a transparent veil and that’s the only thing that matters.

The biggest loss of Saybia is the shyness of the bassplayer. Although the keyboardplayer is a delight to look at, this man enjoys the music which he makes, and the crowd reacts of this, the bassplayer stands shy in the back hidden behind the drums. Who knows this is a pure technical story, they are taking care of the rhythm section. It’s still a pity that not every band member has the same enthusiasm as Jess Jensen. His enthusiasm can be compared with an upcoming delirium. The keyboard player looks like a goofy, is sometimes not stable on his legs and he has his eyes most of the times shut. He has a smile from ear to ear directed to the ceiling. It even makes the crowd confused. Is he stoned as hell, or is he just enjoying the atmosphere, which he and the rest of Saybia are creating?

But in spite of this confusion, there’s one thing crystal clear. It’s true. Some critics wrote that Saybia is in their last phase with this their latest album. The phase of renewing, they called it, but also the phase of mature. The teenage-period has passed the band, and they have made the first steps into the adult life. Although this all sounded like baked air (the band WAS already good and now you can’t call it puberty, but serious?), but these statements were more the truth than everybody could expect. The sound of Saybia live is a lot more than this meditational mood. The band has grown the level from just only sensitive music. Saybia rocks this night good. This also created by the profession of the guitar player. The solo’s, which are through all songs, you can call it simplistic. We are making jokes of some cliché verdicts, but the verdict “simplicity is the characteristic of the true one”. This seems to be Saybia. The solo’s are so perfect that it’s creating a harmonious overall. During the song “Don’t break me” the two electric guitars are bringing the audience to a climax, which the dreamy mood, the audience is in, turns into an euphoric feeling. Saybia touches the audience. The floor, which is covered by a layer of water (are there so many tears of joy this night?) does not seems to bother anybody. Just putting up the trousers and keep on enjoying this amazing feeling. A feeling where everything is coming together, where everything’s seems to be right and most of all, where everything’s really all right.

Rating

Author

Judith Heemskerk (VPRO 3VOOR12)

Original Dutch version
Saybia weet publiek in Lucky te beroeren
Een meesterlijk optreden van een volwassen Saybia

Lucky te Rijssen: ’s weekends niet alleen een manier om te genieten van diverse bands, maar eveneens een plek om te dansen met een Breezer in de hand. Mag Lucky bij de popliefhebber bekend staan als een mooi poppodium, uitgaand Overijssel staat ook met regelmaat in de discotheek die Lucky heet te dansen tot de vroege uurtjes. Dit maal is de zaal een plek voor bezinning, meditatie, een plek voor wie weet mooie inzichten maar vooral een plek om weg te dromen bij de band die Saybia heet.

Op het podium staan de diverse instrumenten al opgesteld. Een vreemde piano staat al klaar, dat als men beter kijkt uit een oud bureau blijkt te bestaan dat dient als behuizing voor diverse keyboards en synthesizers. Verderop het podium prijkt een groen glitterend drumstel, met daarvoor twee uitgestalde microfoons. De roadie van de band mompelt nog wat Deense woordjes door de microfoon, speelt een aantal klanken op de diverse gitaren en dan wordt het lange wachten eindelijk beloond. Saybia betreedt het podium, om vervolgens na luid gejuich zijn plek op te zoeken. Nog maar na de eerste paar klanken van het eerste nummer verzachten zichtbaar de blikken van het publiek, pakken een aantal genieters elkaar eens stevig vast en deint iedereen zachtjes mee.

Het is alsof Saybia met zijn nummers binnen een paar luttele seconden het volledige publiek in trance weet te brengen. Haast niemand kijkt meer om zich heen, maar heft zijn hoofd op in pure adoratie. Het mag dan zo zijn dat de bandleden van Saybia niet de meest gewone verschijning hebben, toch is de idolatrie zichtbaar bij het publiek. Het uiterlijk van muzikanten, hoe belangrijk dit altijd blijkt te zijn bij programma’s zoals Idols of de X-Factor, is hier gereduceerd tot een overbodige eis of onbelangrijk detail. De muziek die deze muzikanten uit hun gitaren, bas, drums en keyboard weten voort te brengen, maken deze alledaagse dingen basaal en zelfs ordinair. De emotie die nu door de zaal zweeft als een doorzichtige fluwelen sluier is het enige dat er nu nog toe doet.

Het grootste nadeel aan Saybia is de verlegenheid van vooral de bassist. Hoewel de toetsenist een genot om naar te kijken is, deze man geniet pas van de muziek die hij maakt en hoe daar door het publiek op wordt gereageerd, staat de bassist verlegen en haast verscholen achter het drumstel. Wie weet dat dit een puur technisch verhaal is, ze verzorgen immers de ritmesectie, is het toch jammer dat niet bij iedere bandlid het vergelijkbare enthousiasme te zien is als bij toetsenist Jess Jensen. Dit enthousiasme is haast te vergelijken met een opkomend delirium. De toetsenist, een slungel om te zien, staat soms wat onwankel op zijn benen heeft zijn ogen grotendeels van het concert gesloten en richt zijn hoofd met een glimlach van oor tot oor naar boven. Het zorgt zelfs voor verwarring, want is Jensen nou stoned als een garnaal, of geniet hij van de sfeer die hij en zijn collega’s creëren?

Maar ondanks deze verwarring is er één ding overduidelijk. Het is waar. Al eerder werd er door recensenten beweerd dat Saybia nu met zijn laatste cd een nieuwe fase was ingegaan. De fase van vernieuwing werd het genoemd, maar soms ook de fase van volwassenheid. Het puberstadium was de band gepasseerd en nu had het zijn eerste stappen in de volwassen wereld gezet. Hoewel dit allemaal klonk als opgeklopte lucht (immers de band was toen al goed en nu was het niet meer puberaal maar serieus te noemen?) kleefde er aan deze uitspraken toch meer waarheid dan men kon vermoeden. De sound die Saybia live weet te creëren is inderdaad meer dan alleen deze meditatieve toestand. De band heeft het niveau ontstegen van alleen maar gevoelige muziek. Saybia rockt deze avond ook af en toe stevig de pan uit. Dit wordt mede veroorzaakt door de deskundigheid van de gitarist. De gitaarsolo’s die door de nummers worden geweven zijn als men dit zeer sec bekijkt zeer simplistisch. Hoewel we altijd lacherig doen over bepaalde clichématige uitspraken blijkt de uitspraak ‘Eenvoud is het kenmerk van het ware’ bij Saybia volledig op hen van toepassing te zijn. De solo’s passen zo perfect dat het een zeer harmonieus geheel creëert. Tijdens het nummer Don’t Break Me weten de twee elektrische gitaren men zodanig naar een climax toe te voeren dat de droomstand waar men in verkeerde in een euforisch gevoel omslaat. Saybia beroert het publiek. Dat de vloer inmiddels in Lucky met een laag water is bedekt (zijn er teveel tranen van geluk gevloeid deze avond?) maakt niemand uit. Gewoon de broek ophijsen en door genieten van dit heerlijke gevoel. Een gevoel waarin alles lijkt samen te komen, waar alles klopt en bovenal waar alles goed is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s