Review of the concert in Paard van Troje, November 1st

Saybia and the audience are melting two into one
‘You’re by far the best audience on this tour’

Saybia was playing a great show this  Saturday, the first of November, in the main hall of the Paard van Troje, which was sold out for a long time. With the melancholic lyrics and the warm sound of singer Søren, Saybia managed to shape the venue with a warm crowd. The perfect mix of new, old and unknown songs in combination with an enthusiastic audience, the band and audience were melting into one. Saybia took the band Blake with them, to warm the audience. Unfortunately, they started earlier than announced and were ready at 20.30, when they HAD to be on stage. A lot of people unfortunately missed Blake. Especially lead singer Mathilde Lunderskov were special. For her appearance, but also her impressive voice, who looks a little of Kate Bush and Tori Amos. Blake mixes cabaret and pop. The sound is very mature and full and each song is well made. The bandmembers were well together, and the audiences reacted good of them.

Saybia has excisted for 15 years, and has reached a lot in homeland Denmark, but certainly in Holland too. After their own releases of several EP’s, the first commercial EP ‘Saybia’ came out in 2001, which was very successful in Denmark. Outside Denmark the album TSYS was first successful in Holland and the debut single The Day After Tomorrow was a modest hit on 3FM. After many sold out gigs in the clubcircuit, like tonight in the Paard, Saybia played at Pinkpop as well as Lowlands three times.

When Saybia entered the stage, the venue were almost too small. What a welcome! They opened with some songs from their latest album, which was released a year ago. The song The Second You Sleep was the first “goose bumps” moment, and almost everybody were singing along. After a perfect selection of the various repertoire of the band, they played some not (yet) released songs. These songs, like On Her Behalf and Rolling The Dice touched the audiences. After a small hour, there were a very dark and experimental wall of sound, completely instrumental, yet very impressive.

The sound is good and the deep, dark, relaxed voice of singer Søren Huss makes a lot of impression. Quiet, playing on electrical, as well as acoustic guitar, he were the center of the stage. He gave the lead very often to guitarplayer Sebastian Sandstrøm, who were letting himself completely loose. He became one with his guitar, torturing his instrument and knew how to play many impressive solo’s again and again. The rhythm section is the stabile and discrete base of it all. Bassplayer Jeppe Langebek Knudsen was a bit hidden behind the frontman and quitly playing his chords. With Palle Sørensen they knew how to make a solid base on stage. At the right there’s keyboardplayer Jess Jensen, who had a great time with the audiences. He made a lot of contact with them.

Even by I Surrender, the audiences were louder than the band. After the audiences favorite The Day After Tomorrow and their last single Eyes On The Highway, the band left the stage. After a five-minute-sounded cheering, shouting and clapping, singer Søren and bassplayer Jeppe entered the stage. They looked very happy with this warm applause, and then Søren started on the acoustic guitar playing We Almost Made It. To make it right, Jeppe played the harmonica. It can’t get any more intimate. After the unknown song Soldier and the great Brilliant Sky, the show seemed to be over. The stage got dark, and there were some confusion. The cheer and screams were even louder, and the instruments were plugged in again. Saybia came back for an encore, a real encore. Then Søren described what everybody felt that night;  ‘You’re by far the best audience on this tour so far. We’re gonna play a song from our first album, one that we did not play on this tour yet’; ‘Joy’. At the real last song Come On Closer, Søren asked the audience to really come closer.

Saybia played a perfect selection from the three albums and some new songs. They know how to create a warm atmosphere. A night to dream away to the beautiful sound of their melancholic music. The enthusiasm of the band, and the audiences supporting each other, made a strong connection between Saybia and the audience.

Rating

Author

Ramon Keyzer (VPRO 3VOOR12)

Original Dutch version
Saybia en publiek smelten samen tot één
‘You’re by far the best audience on this tour’

In een lang van tevoren uitverkochte grote zaal van het Paard van Troje gaf Saybia zaterdagavond 1 november een fantastisch optreden. Met de melancholische teksten en het donkere warme stemgeluid van zanger Søren wisten zij het Paard om te vormen tot een warme menigte. De perfecte mix van nieuw, oud en onbekend werk in combinatie met een enthousiaste zaal zorgde ervoor dat band en publiek samen smolten tot één.

Saybia heeft de band Blake, ook uit Denemarken, meegenomen om het publiek alvast op te warmen. Helaas beginnen zij veel vroeger dan aangegeven en zijn zij voor de geplande aanvangstijd (20:30 uur) alweer klaar. Veel mensen hebben dit dus helaas moeten missen. Vooral zangeres Mathilde Lunderskov valt op door zowel haar verschijning als haar indrukwekkende stem die wel iets weg heeft van Kate Bush en Tori Amos. Blake mixt cabaret en pop. Het geluid klinkt erg volwassen en vol en de arrangementen zitten stuk voor stuk goed in elkaar. De bandleden zijn op elkaar ingespeeld en ze krijgen een goede reactie van het publiek.

Saybia bestaat inmiddels 15 jaar en heeft al veel bereikt in thuisland Denemarken maar zeker ook in Nederland. Na het in eigen beheer uitbrengen van enkele EP’s kwam in 2001 hun eerste commerciële EP ‘Saybia’ uit waarmee ze hun eerste succes in thuisland Denemarken boekten. Buiten Denemarken sloeg het debuut album ‘The Second You Sleep’ als eerste aan in Nederland en werd debuutsingle ‘The day after tomorrow’ een bescheiden radiohitje op 3FM. Naast veel uitverkochte optredens in het clubcircuit, zoals ook vanavond in het Paard, speelde Saybia inmiddels zowel op Pinkpop als op Lowlands elk drie keer.

Zodra Saybia zich aandient barst de zaal bijna uit zijn voegen, wat een onthaal! Ze openen rustig met enkele nummers van hun laatste, maar toch alweer een jaar geleden uitgebrachte cd ‘Eyes On The Highway’. Het nummer ‘The second you sleep’ zorgde voor het eerste kippenvelmomentje en werd luidkeels meegezongen door verreweg het grootste deel van het publiek. Naast een prima selectie uit het uitgebreide repertoire van de band speelden ze ook enkele (nog) niet uitgebrachte nummers. Ook deze nummers, zoals ‘On her behalf’ en ‘Rolling the dice’ weten het publiek te raken. Na een klein uur volgt er een heerlijk uitgesponnen zeer duister en experimentele muur van geluid, volledig instrumentaal en zeer indrukwekkend.

Het geluid is goed en de diepe donkere relaxte stem van zanger Søren Huss maakt veel indruk. Rustig spelend op afgewisseld de elektrische en akoestische gitaar is hij het middelpunt op het podium. Regelmatig geeft hij de leiding aan gitarist Sebastian Sandstrøm die dan volledig los gaat. Hij wordt dan één met zijn gitaar, geselt zijn instrument, en weet de ene na de andere indrukwekkende solo eruit te gooien. De ritmesectie vormt de stabiele en onopvallende basis. Bassist Jeppe Langebek Knudsen staat wat verscholen achter de frontman en speelt daar rustig zijn partijen. Samen met drummer Palle Sørensen weten zij een strakke basis neer te zetten. Rechts op het podium staat toetsenist Jess Jensen die zich, naast zich bezig te houden met de vele keyboards, zich ook prima vermaakt met het publiek waar hij regelmatig contact mee heeft.

Ook bij ‘I surrender’ weet het publiek de band te overstemmen. Na publieksfavoriet ‘The day after tomorrow’ en hun laatste single ‘Eyes on the highway’ verlaat de band het podium. Na een vijf minuten durend gejoel, gegil en geklap komt zanger Søren en bassist Jeppe het podium weer op. Zichtbaar erg blij met dit warme enthousiaste onthaal begint Søren solo op akoestische gitaar het nummer ‘We almost made it’. Om het af te maken valt Jeppe bij op harmonica. Intiemer wordt het niet. Na het onbekende nummer ‘Soldier’ en het fijne ‘Brilliant sky’ lijkt het optreden toch echt zijn einde te hebben bereikt. Dan wordt het donker en is er verwarring op het podium. Het gejoel en gegil is nu nog luider en de instrumenten worden weer ingeplugd en gestemd. Saybia komt terug voor nog een toegift, een echte toegift. En dan verwoord zanger Søren wat iedereen al de hele avond voelde; ‘You’re by far the best audience on this tour so far. We’re gonna play a song from our first album, one that we did not play on this tour yet’; ‘Joy’. In de echte afsluiter ‘Come on closer’ vraagt Søren heel toepasselijk het publiek dichterbij te komen.

Saybia speelt een prima selectie uit de drie albums, onbekender werk en enkele nieuwe nummers. Ze weten een warme sfeer neer te zetten en creëren zo een avond om heerlijk weg te dromen op de mooie klanken van hun melancholische muziek. Het enthousiasme van de band en de zaal versterkte elkaar en er ontstond een sterke band tussen Saybia en het publiek.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s