Review: SAYBIA – No Sound From The Outside (in Dutch)

Rating:

7,5 out of 10

Author:

Bas Duym, Mpodia.nl

Van droom naar derrie

Saybia’s droomdebuut ‘The Second You Sleep’ sloeg in als een bom hier in Nederland en leverde de band een loyaliteit op die voortduurt tot aan de dag van vandaag. Ondergetekende was gelukkig genoeg om de band, vlak na de release van het album, te zien spelen in het kleine Ekko waarbij de mannen (vijf blije, alternatief uitziende knaapjes toen nog) oprecht verbaasd en dankbaar leken voor elk applaus dat hen ten dele viel. Nog steeds één van de beste concerten die ik ooit gezien heb. Maar ergens ging het mis. De volgende keer dat ik de band zag was dat in Paradiso ter promotie van het album ‘These Are The Days’ en hier leken de mannen zowel op de planken als in de studio een geheel ander beest te zijn geworden. Professioneel tot op het bot en ontdaan van veel van wat het debuut zo mooi maakte. Nummer drie, ‘Eyes On The Highway’ maakte muzikaal weliswaar weer een bescheiden gebaar naar het verleden maar het concert dat ik van die tour in Tivoli zag toonde een band die zichzelf niet meer was. “Volgens mij gooien die er het bijltje binnenkort bij neer”, fluisterde ik nog tegen mijn gezel toen de band een kersverse compositie inzette die meer klonk als een dronkenmanslied dan als iets van het gekoesterde debuut. De band stopte ook vlak daarna. Kwam sporadisch nog eens een concert doen, maar dat was het dan ook wel. Eén van die concerten, andermaal in Tivoli, woonde ik bij en daar ben ik zelfs bij weggelopen. Frontman Sören Huss die stomdronken op het podium stond, geen enkel contact met z’n bandleden zocht en amper meer in staat bleek de hoge noten van weleer te halen. Saybia leekover and done. Ditmaal voorgoed.

Anno nu

En toch ligt er nu weer een nieuwe plaat van de mannen, 8 jaar na z’n voorganger. Gitarist van het eerste uur Sebastian Sandstrom doet inmiddels niet meer mee en is vervangen door de onbekende Kasper Rasmussen. De band zelf geeft aan alles een beetje met de dag te nemen tegenwoordig en dat hoor je ook wel af aan dit ‘No Sound From The Outside’. Dit is niet het werk van een band die back with a vengeance is, maar eerder dat van een band die alle pretenties achter zich heeft gelaten. Als zodanig opent het album ook compleet onopzienbarend met ‘Airplanes And Submarines’, het titelnummer en ‘Black Hole’. Stuk voor stuk liedjes die geen enkele indruk achterlaten. Pas bij ‘Hollow Is Your Promise’ horen we iets terug van de magie die Saybia zo speciaal maakte in het verleden, maar horen we ook dat Saybia anno 2015 een wel heel erg anders beest is geworden dan ze ooit was. Als om dat te onderstrepen is ‘One Minute Man’ een ongrijpbare, driving song die op niets lijkt wat de mannen ooit maakten. Ook ‘Ominous Mystery’ heeft een soort van weemoedige ongrijpbaarheid die uitstekend past, maar die we in deze vorm nog niet van de mannen hoorden. In ‘It’s About Time’ en ‘It’s Been Way Too Long’ doet de band haar best de innerlijke rocker wakker te schudden met minimaal succes. De tekst van laatstgenoemde is weliswaar erg grappig, maar muzikaal gebeurt in beide composities niet erg veel speciaals. Mooier zijn het sombere ‘Down’ en het Coldplay-achtige ‘Paralyzed’ die qua sfeer weliswaar teruggrijpen naar het tweede album maar die arrangementtechnisch alleen door de huidige incarnatie van de band gemaakt hadden kunnen worden. Afsluiter ‘I’m Still Waiting’ tenslotte bouwt op van een sombere pianoriedel naar een bombastisch tussenstuk dat dissonant en als een wervelwind om de luisteraar heen waait om vervolgens in complete berusting te eindigen. En dan is de koek op.

De trend

Saybia zet met ‘No Sound From The Outside’ min of meer de neerwaartse trend voort die ze met ‘These Are The Days’ voor het eerst had ingezet. Nog verder verwijderd van het debuut dan ze ooit was begeeft ze zich op dit moment in een totaal eigen universum. Weinig tot geen aansluiting meer met de vorige drie CD’s en toch bijna geheel als zichzelf klinkend. Hoe je deze plaat waardeert hangt dan ook erg af van hoe los je deze incarnatie van de band kunt zien van de historie van de band. Verlang je terug naar het geluid van het debuut dan zul je met dit nieuwe album (andermaal) ernstig bedrogen uitkomen. Kun je het echter als plaat op zich waarderen dan is er best het één en ander te genieten hier. Niet alles werkt even sterk en zeker het eerste deel van de plaat kleunt een beetje naast, maar als geheel weet het album wel z’n volle speelduur te boeien. Wellicht wordt het dus tijd om te accepteren dat het verleden definitief het verleden is en dat Saybia al zwabberend voorzichtig een nieuwe koers aan het varen is. ‘No Sound From The Outside’ is, dat in ogenschouw genomen, beter dan we hadden durven hopen en een verse, nieuwe start voor de Denen. Hoeveel nieuwe zieltjes hiermee gewonnen zullen worden blijft echter de hamvraag. Hoeveel van de oude garde nu niet definitief gaat opgeven ook.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s